Dua Her Şeyin İlâcı

Allah-u Teâlâ, ölüm hariç her derdin devasını yaratmıştır. Her sıkıntının, her üzüntünün çaresi vardır ve o da duadır. Ankebut Sûresi’nin 45. ayetinde belirtildiği gibi doğru kılınan namaz, her kötülüğün ilâcıdır. Her şey bir sebep ile yaratılmıştır. Bir şeye kavuşmak isteyen, o şeyin sebebine yapışır. Herhangi bir şeyin sebebine yapışan da, onun neticesine kavuşur.

Bu kanaati yaşadığım bir olayla daha da pekiştirdim. Zor durumda kaldığım zaman genelde hep duaya sığınmışımdır ve böylece her zorluğu aşmışımdır. Ancak tek  çaresizliğimi çocukluk döneminden beri mücadele ettiğim nazarda görüyordum. Her ne kadar gereken duaları okusam da, bir türlü netice alamıyordum. Mümkün oldukça kalabalık yerleri kaçınsam da, sık sık nazara yakalanıyordum. Allahıma şükürler olsun ki, ikamet ettiğim yerlerde hep duası kabul olan bir iki yaşlı kadın buluyordum.

Fakat iki ay önce bir Cumartesi günü yaşadığım bir olay, başka birine dua okutmadan da nazardan kurtuluş çaresini bulmama vesile oldu. O gün yüksek lisans yaptığım Plovdiv (Filibe) Üniversitesinde konferansların bitinceye kadar zor dayanıyordum. Yine nazar belası başımdaydı ve en kötüsü burada dua okutabileceğim kimse yoktu. Oysa bir an evvel o Muradiye Camii (Cuma Camii olarak da bilinen Murat Hüdavendigar Camii) bahçesine oturup kendi şiir dünyama  dalmaya can atıyordum. Çünkü oradaki günlük stresi, ancak böyle yeniyordum. Üzerimde nazar olsa da, oraya mutlaka gitmeliydim, buna çok ihtiyacım vardı. Bitkin bir halde, beynimdeki uğultuyla, yavaş yavaş merkeze yollandıysam da, en yakın parka zor ulaşabildim. Çok sevdiğim yağmur da başladı. Şimdi bu yağmurun altında saatlerce sırılsıklam oluncaya kadar yürümek varken hastalığa teslim olup kiraya dönmeliydim... Ama bir türlü oturduğum peykeden kımıldayamıyordum, ayaklarım ısrarla beni camii yanına götürüyordu. Üstelik bu defa çoktan beri düşlediğim cami fotoğrafını da çekebilecektim. Böyle bocalıyorken birden bire karanlıkta bir ışık gördüm. Nasıl daha önceden düşünemedim diye kendime kızmaya başladım. Oysa derdimin devası, işte o camideydi. Bahçesinde otururken içini merak etmiş, oraya nasıl girererim sorusuna cevap aramıştım. Şimdi ise camiye rahatça gidip oradaki yetkili şahıslardan yardım isteyecektim, gerekirse artık onlara yalvaracaktım. Camiye vardım, fakat imam dışarı çıkmıştı. Kapı önünde dini kitap, muska vb. şeyler satan iki adam, boynuma nazar muskası takıp imamı beklerken dua etmem için eşarp verdiler. Nihayet hayalim gerçek oldu- Muradiye Camiinin içindeydim. Keşke fırsatı değerlendirip namaz kılsam diye abdesthaneyi arıyordum, ancak etrafta göremiyordum. Yine de nazardan beni kurtaracak birini bulmak için Yüce Allah’a el açtım. Bir süre sonra aynı adamlar imamı boşuna beklediğimi, her sıkıntının Allah’tan olup dermanın da onda olduğunu vurguladılar. “Sen İhlâs, Felâk, Nâs dualarını bilmiyor musun? Onları oku yeter!”, dediler. “Tabiî ki, bu sûreleri biliyorum, ama kendi kendime okuyunca nazar geçmiyor, üstelik abdestim yok”, diye ağlamaya başladım. Ancak kimse sözlerime kulak vermedi. Şimdi hepten perişandım ve dört elle Cenab-ı Allah’a sarılmaktan başka seçeneğim yoktu. Biraz kendimi toparlanınca abdesthaneyi buldum ve tek gerçek dostumuz, tek gerçek yardımcımız Allâhü Teâlâ’ya teslim olmanın bana verdiği mutluluğa kavuşarak, huşu içinde bol bol dua edip namaz kıldım. Bir ara demin beklediğim imamın geldiğini farkettim, ama artık derdime dermanı kendim aramaya karar vermiştim. Birkaç turist gencin seslerini de duyunca namazıma son verdim. Caminin içinde  ve dışında fotoğraflar çektim. Yağmur ise hâla yağıyordu, fakat ben şimdi bulutların arasında gülen güneşi görüyordum. Çünkü Allah’ın bana lütfettiği bir kerametle omuzlarımda taşıdığım büyük yük nihayet inmişti. En önemlisi, Yaradanıma güvenerek o yükü ben kendim indirmiştim. Alemlerin Rabbine sonsuz hamd-ü senâlar olsun ki, aklımı başıma getirdi ve ben kendim okuduğum nazar duaların gücüne inanmaya başladım.   

Resmiye MÜMÜN

2010, Kırcaali

“Medine Gülü” şiir kitabından