“Ben Allah’a İnanmıyorum” Dedi

Bugün yine çarpıcı bir olay yaşadım. Pasaportumu almak için çalışma saatleri başlamadan 30 dakika önce Kırcaali Pasaport Şubesi'ne gitmeme rağmen pasaportunu almak için 5 kişi sırada bekliyordu. Başvuru yapmak için kuyrukta bekleyenlerin belki 100 kişiden fazla olduğunu görünce yine de bu duruma sevindim.

Kapı görevlisinin, “Pasaport almak için 3 kişi içeri girsin” diye çağırması üzerine gişeye gitmek için tam bana sıra gelmişti ki, yaşlı bir adam onun sırası geldiğini iddia etti. İşe geç kalmaktan endişe ederek, sıraya dizildiğimde onu hiç görmediğim için ben buna itiraz ettim ve benden önceki iki kişiyle birlikte pasaportumu almak için gişeye gittim. Fakat acaba o yaşlı adama haksızlık mı ettim diye düşünmeye başladım. Sonra gişe önünde bekleyen biri erkek, diğeri kadın olan iki kişiye yaşlı adamın haklı olup olmadığını sordum.  Onlara sıraya durduktan sonra o adamı gördüğümü söyledim. İkisi de adamın haklı olduğunu söylediler, benim sıraya dizildiğim sırada o adamın hareket halinde olmasından dolayı onu görmediğimi belirttiler. Bunu duyunca ben kendimi çok kötü hissettim. Çünkü bilmeden de olsa kul hakkına girmiştim. Yanımdakilere, “Keşke onun haklı olduğunu bilseydim, beni öldürseler bile sırada onun önüne geçmezdim. Ama artık yapılacak bir şey yok, ondan özür dileyip helallik almaktan başka” dedim. Onlar da bana, “Evet, haklısın. Ondan özür dilemelisin” dediler.

Pasaportumu alınca hemen şubenin önünde ilk sırada bekleyen o yaşlı adamın yanına koştum ve ona, “Beni affet ağabey. Ben sıraya dururken seni görmediğim için benden sonra sıraya dizildiğini zannettim. Hakkını helal et”, dedim.

Yaklaşık 80 yaşlarında olan o adam kızgın bir şekilde, “Sizi bağışlıyorum, ama ben Allah’a inanmıyorum. (Kendini işaret ederek) Ben ateşim” diye cevap verdi. Yanılmıyorsam, “Ben ateşperestim, yani ateşe taparım” demek istedi. Adam, ben şaşkınlıktan dolayı bir süre tepkisiz kalınca aynı sözleri iki kez tekrarladı.

Şok oldum, ne diyeceğimi şaşırdım. Hayatımda ilk defa Kırcaali’de muhtemelen çifte vatandaş olan yaşlı bir Türk dedenin “Ben Allah’a inanmıyorum” dediğini duydum. Söylenecek bir şey yoktu. Allah’a inanıp inanmamakta herkes özgürdür. Ne diyebilirdim ki?! Sadece içimden, “Allah’ın ona hidayet ver!” diye dua ettim.

Daha sonra düşününce neden bu olayı yaşadığımı anladım. Demek ki, soydaşlarım arasında da açıkça Allah’ı inkar edenler olduğu gerçeğini kabul etmek zorundayım.  

Resmiye MÜMÜN

3 Temmuz 2017, Kırcaali